Her mum, bir günü temsil ediyordu. Her fitil, yaklaşan bir sonu. Kimse bu mumların ne için yakıldığını
bilmiyordu. Bir savaş mıydı bu, bir ölüm mü yoksa kaçınılmaz bir ayrılığa kalan süre mi?
His Alatav, bir ışık yakarak aydınlanan sayfalarla yüzleşmek zorundaydı. Ya yazılanları kabul edecekti ya da
yirmi altı yılın hesabını soracaktı. Nefretle başlayan satırlar, sevgiyle mühürlenmişti. Ama gerçek, hangi
duyguyla yazıldığına bakmazdı. His’in verdiği savaş yalnızca ailesiyle değildi.
Kale ve Arkana karşı karşıya geldiğinde, İmparator ve İmparatoriçe yıkmak istedikleri düzeni ayakta tutmak
için her şeyi göze almışlardı. Ayrılmayı bile. Çünkü bu düzen yıkılacaksa, bunu başkaları değil, yalnızca
onlar yapmalıydı. Artık mesele kimin haklı olduğu değildi. Kim ayakta kalacak, kim hatırlanacaktı... asıl
mesele buydu. Tarih, ne devrimi unutacaktı ne de direnişi. Ve bu düzende, mumlar değil: insanlar sönerdi.
Uyarı: Yetişkin okurlar içindir.