Yemekler berbattı, rehberler biraz tuhaftı ve kamp yöneticisi Al Amca’nın kafasında birkaç tahtanın eksik olduğu belliydi. Ama Billy bunların hepsiyle başa çıkabilirdi. Ta ki kamp arkadaşları birer birer ortadan kaybolmaya başlayana kadar… Neler oluyordu? Annesiyle babası neden mektuplarına cevap vermiyordu? Karanlık bastırdıktan sonra ormanda neler dolaşıyordu? 
Dolunay Kampı artık hiç de güvenli değildi. Burada kesinlikle ters giden bir şeyler vardı ve Billy kendini tüm bu tuhaflıkların ortasında bulmuştu. 
 “Kalbim yerinden fırlayacakmış gibi atıyordu, koşup kapıyı açtım. O ürpertici çığlıklar hâlâ kulaklarımda çınlıyordu. Derken bana koşan bir siluet gördüm; öne eğilmiş, kollarını ileri uzatmıştı.”