"Leyla!"

Günlerin yer değiştirdiği o saatlerde, gecenin en karasında, bir ruhun kilitli kalmış sokaklarındaydık.

"Burada ne arıyorsun?"

Başkası için kül olan bir yüreğin yeniden yanacağını düşünmezdim ona kadar.

"Seni tanıdığım o günden beri açılan kapıların, çıktığım yolların sonu hep sana varıyor." Bir tebessümün kıyısında var olup orada yok oldum. "Belki benim de çıkmazım sensin. Leyl'im, Leyla'm, gecemin karanlığı, çıkmazım..."

Onun kurduğu anlamların benim cümlelerimin üzerini örttüğünü hissettim.
O çıkmazda onunla kalmaya gönüllü gibi, "Benden ne istiyorsun?" diye sordum.
"Seni," dedi.